Nazwa tego sportu wywodzi się z języka angielskiego – boulder – głaz. Jest to wspinaczka bez asekuracji liny. Odbywa sie na niewielkiej wysokości umożliwiającej bezpieczne zeskoczenie. Jako jedna z wielu form wspinaczkowej aktywności.

Jest to swego rodzaju przemieszczanie się w terenie na tyle stromym, że wymaga on użycia co najmniej rąk do utrzymania równowagi. Upowszechnienie i popularyzacja wspinaczki na sztucznych ścianach wspinaczkowych spowodowało mocny wzrost zainteresowaniem dla tego sportu. Dla znacznej części wspinających się działalność ta, to co najmniej pasja lub nawet sposób na życie.

Jest to turystyczna odmiana flisu rzecznego, a ściślej mówiąc pływanie po rzekach górskich w pompowanym pontonie napędzanym siłą ludzkich mięśni, przy pomocy wioseł.

Dyscyplina ta należy do sportów narciarskich. Jest to swego rodzaju połączenie wspinaczki zimowej, wędrówki na nartach oraz zjazdu narciarskiego w terenie górskim, o znacznym stopniu nachylenia i dużych niebezpieczeństwach obiektywnych. W sporcie tym istotą jest połączenie wszystkich trzech elementów – podchodzenia, wspinaczki i zjazdu.

Nazywane MTB z języka angielskiego „mountain biking”. Jest to forma kolarstwa, uprawianego przy użyciu rowerów górskich, których konstrukcja umożliwia poruszanie się w trudnym terenie. Dyscyplina ta zyskuje na popularności wśród amatorów jako forma poprawy sprawności fizycznej. W kolarstwie górskim rozgrywka rozgrywana jest na silnie nachylonych stokach naturalnych, lub na specjalnie przygotowywanych trasach. Wspólną cechą jest pokonywanie silnie nachylonej trasy gdzie występują liczne naturalne lub sztuczne przeszkody (muldy, koleiny, ostre wiraże, skocznie). Przejazdy obfitują w liczne skoki oraz wykonywanie przeróżnych sztuczek ("tricków") w powietrzu. Zjazdowiec musi skupić się na wybraniu optymalnej drogi, nie tracąc przy tym trakcji.

Nazywany również kiteboarding. Zalicza się do sportów wodnych i jest odmianą surfingu. Z technicznego punktu widzenia jest podobny do windsurfingu, jednak różnica polega na sposobie prowadzenia deski oraz na konstrukcji pędnika. Zastosowana jest tu odmiana latawca- utrzymywanego przez żeglującego kitesurfera w znacznej odległości, na barze przypiętym do trapezu (uprzęży) zakładanego przez kitesurfera.

Jest to sport wodny, zaliczany do sportów ekstremalnych. Do jego uprawiania niezbędna jest deska i przymocowany do niej żagiel. Sport ten polega na żeglowaniu wyczynowym, gdzie zawodnik pokonuje fale przy użyciu różnego rodzaju technik i trików. W zależności od sprzętu zawodnicy mają do dyspozycji deski mieczowe i bezmieczowe (szerokość dochodzącej nawet do 101 cm, tzw. wide-body lub flapery) i wyporności od 60-70 do ponad 300 litrów. Napęd stanowi zespół masztu, bomu oraz żagla o różnej powierzchni (stosuje się żagle o powierzchni od 0,5 do 12,5 m²). Do połączenia deski z żaglem stosuje się przeguby gumowe.

Nazywany również kitesailing lub buggying. Należy do sportów ekstremalnych. Stamowi swego rodzaju żeglarstwo lądowe, polegające na "żeglowaniu po lądzie lub piachu" przy pomocy wózka buggy i latawców pełniących rolę żagla. Został zakwalifikowany przez międzynarodową organizację FISLY (International Federation of Sand and Land Yachting), jako klasa VIII. Klasy I-VII stanowią klasyczne jachty lądowe napędzane tradycyjnymi żaglami.

Z języka francuskiego – sztuka przemieszczania się. Ideą sportu parkour jest pokonywanie przeszkód stojących na drodze w jak najefektywniejszy i jak najprostszy sposób. Osoba uprawiająca parkour to traceur (rodzaj żeński: traceuse).

Jest to skakanie z dużej wysokości na długiej, elastycznej linie wykonanej z około kilkuset gumowych, lateksowych włókien. Przed wykonaniem skoku wykonu sie się rytualny okrzyk: „Raz, dwa, trzy... BUNGEEEE!” i siup.