Samobieżne działo przeciwpancerne kalibru 76,2 m, które zamontowane było na podwoziu czołgu Valentine. Mobilne działo prowadziło ogień w kierunku przeciwnym do ruchu pojazdu. Atutem działa była również duża zdolność manewru na polu walki. Archer sprawdził się podczas kampanii w północno – zachodniej Europie.Historia.
Geneza powstania Archer`a wywodzi się od armaty 17-funtowej. Planowano instalację działa na dostępnych czołgach, lecz ich zbyt lekka konstrukcja oraz słabe silniki uniemożliwiały realizacji tego założenia. Dlatego zdecydowano się na adaptację do czołgu piechoty Valentine.
Prace konstrukcyjne rozpoczęły się w lipcu 1942 roku, a jej wykonawcą została firma Vickers, która była zresztą producentem owego czołgu. W marcu 1943 roku światło dzienne ujrzały pierwsze gotowe pojazdy, lecz swój chrzest bojowy przeszły dopiero w październiku 1944 roku.
Działo przeciwpancerne odznaczało się bardzo dogodnym układem, który pozwalał czatować na przeciwnika, a następnie szybko oddać strzał, i oddalić się w bezpieczne miejsce.
W okresie II wojny światowej do czasu jej zakończenia z taśmy produkcyjnej zeszło 655 wozów, gdzie pozostały w służbie brytyjskiej do połowy lat 50.
Dane techniczne:
- napęd: V6 silnik diesla GM o mocy 195 KM
- pojemność zbiornika paliwa: 227 l
- pancerz: stal 10 – 20 mm
- długość: 6,68 m
- szerokość: 2,76 m
- prześwit: 0,4 m
- masa: 16,3 tony
- V (droga/teren): 32/16 km/k
- zasięg (droga/teren): 225/120 km
- uzbrojenie:
* 1x armata QFSA Mk II kal. 76,2 mm
* 1x moździerz 2``
* 1x rkm Bren kal. 7,7 mm
- zdolność terenowa:
* brody: 0,9m
* rowy: 2,35 m
* ściany: 0,85 m
* kąt podjazdu: 320
TechnoBart
foto: Bukvoed_Wikipedia_CC_SA